SUBINDONOS POLAS PAREDES

Fai moito tempo que quero xuntar unhas fotos que teño de graffitis.Para algúns non terán trascendencia pero a mín siguen impresionandome cada vez que as miro. Como non son moitas supoño que vale a pena perder uns minutos. A verdá e que non sei que comentar sobre eles solo quero velos.

Este debe ser o primeiro que fotografiei na praia de Areas en Sanxenxo. A última vez que o vin xa case non se percibía.

Este segundo está na rúa Taramancos, en Ourense

Os seguíntes están no dique do porto da Guarda.

 

Vou agora con uns que están nun paseo pola veira do Miño a altura do centro comercial Pontevella aproximadamente, en Ourense.

 

Esta está no casco antigo, tamén en Ourense 

 

En Vigo nunha escalinata por encima de Camelias. Foi unha iniciativa antes das eleccións municipais do 2015 hai máis da mesma tanda pero esta e outra que está proxima, son as que máis me gustan.

Agora engadirei as das ruinas da factoría de baleas de Massó no salgueiron en Cangas. Tal vez polas ruinas e o lixo que alí había foron as que máis me impresionarón. Hoxe esta todo pechado, supoño que por seguridade e hixiene e empezouse a humanizar o paseo pola veira do mar. Se tedes ocación de leer algo sobre a historia de esta factoría e moi interesante a organización que alcanzou, mais alá de consideracións ecoloxistas que por suposto defendo. E algo que ainda sería sorprendente hoxe. Engado algunhas do edificio para lembrar que este espazo estivo proposto para centro comercial, como non, pero contou con unha forte oposición popular.

E ata aquí tamén, chegaron tamén as verbas de E. Galeano, a que recentemente descubrira:
LOS NADIE

Aquí remata esta pequena colección que posiblemente vaia aumentando. Pero creo que sempre cerrarei con este que está nun pilar da ponte da autovía en Pontedeume. Só por sementar un pouco de ilusión que moitos tanto precisamos en horas baixas.

CIES

Dende a Costa da Vela a Oia os meus ollos busacaron imnumerables veces as Cies, nacendo, poñendose o sol, ou entre grises desafiantes e bretemas misteriosas. Por fin toca achegarse a ese mundo de sereas e infindos. Xa botamos o pe a terra: lindo dia para empaparse de espírito atlántico. Hoxe será algo máis que esas fotos de diario intercaladas na xornada de traballo. 

Empezamos a subida ao primeiro faro  O de Punta Robaleira semella, enfrente, saido de un conto máxico

 Os pescadores, alleos ao descanso de fin de semana, faenan e as gaivotas tentan sacar algun proveito do traballo alleo

Cabo Home tende a man pero non chega

A xente dende o continente parece querer falarnos, porque o mar achega os espiritos

O Facho vixila dende a memoria dos tempos e agarda unha man restauradora

As rochas érguense bravas en almenas

Mentres os pinos comparten sususrros  co vento

O horizonte tenta a alma a buscar o infindo

As illas retórcense i eu non sei o por qué. Se é por angustia que a compartan pero non quero sabelo. A fermosura sempre se entrelazou coa angustia.

Unha parada máis para vixiancia coa outra illa, a que nunca irei.

Sempre, ata aquí, hai luces e sombras no camiñar

Ata estes ameazantes eucalíptos forman parte do múndo de luces e sombras, quedando espidos pola forza dos temporais que de cando en cando azoutan este paraíso, que o é hoxe.

Un fugaz xantar e un pequeno descanso. "Compartímolo, si, compartímolo"

Un tempo relaxado antes de empezar o reto da subida ao outro faro

Rochas caladas polo tempo

E subo, e subo, constante, tentado tocar o ceo

Quixera ter a seguridade das gaivotas para afrontar as alturas

De volta fíreme un adefesio froito da sinrazón

Non esquezo a vida en en blanco e negro

 A vontade supera a dor

Dúas derradeiras miradas dende dentro

Este túnel virtual cruza o tempo en direción a realidade de calquera luns.

Adeus, adeus

 Todo vai rematando, e os faroles bermellos lémbrannos que volvemos a cruzar a longa fronteira da ilusión.

Volvemos a ser actores de un mundo tal vez frio, tal vez gris, tal vez moi cuestionable

Dende o amencer ao solpor, dende calquera outeiro ou calquera praia, as miñas pupilas e os meus sentidos voltarán na percura das Cies, buscando un poio para achancar entre o vida cotiá e a ilusión dun paraiso terrenal.